Το γεγονός που επηρέασε περισσότερο απ' όλα την αλιεία στα ευρωπαϊκά ύδατα, όπως εξάλλου παντού στον κόσμο, ήταν η υιοθέτηση του κανόνα των 200 μιλίων. Από το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, ορισμένα παράκτια κράτη είχαν αρχίσει να ροκανίζουν την «ελεύθερη θάλασσα», για να κρατήσουν δι' ίδια χρήση τους πόρους που περιείχε και ειδικά αυτούς της αλιείας. Η εθνική προσάρτηση των παράκτιων υδάτων, που περιοριζόταν μέχρι τότε στη βολή κανονιού, δηλαδή σε 3 θαλάσσια μίλια, επεκτάθηκε μονόπλευρα από πολλά κράτη στα 12 μίλια, μετά από την αποτυχία των Διασκέψεων των Ηνωμένων Εθνών του 1958 και του 1960 να νομιμοποιήσουν τις διεκδικήσεις τους.

Αλλά ήδη τότε ορισμένα κράτη της Λατινικής Αμερικής διεκδικούσαν επιφυλασσόμενα δικαιώματα σε ζώνη 200 μιλίων. Ήθελαν έτσι να προστατευθούν από τον δυναμισμό των βορειοαμερικανών αλιέων, δεδομένου ότι 200 μίλια είναι η απόσταση από τις  ακτές της Χιλής του Ρεύματος του Humboldt, το οποίο, καθώς ευνοεί την ωοτοκία των ιχθύων, αποτελεί μια ζώνη πλούσια σε αλιευτικούς πόρους. Oι Βορειοαμερικανοί, από την πλευρά τους, δεν ήταν αντίθετοι προς την ιδέα να επιφυλάξουν για τους αλιείς των τα δικά τους ύδατα, που ήταν επίσης πλούσια σε ψάρια. Πράγματι, με την ψήφο στις αρχές του 1976 από το αμερικανικό Κογκρέσο της επέκτασης σε 200 μίλια, από την 1η Μαρτίου 1977, μιας ζώνης διατήρησης της αλιείας, επιταχύνθηκε η κίνηση της «έρπουσας δικαιοδοσίας» (creeping jurisdiction). Ήδη, στον Βόρειο Ατλαντικό, το Μεξικό και η Ισλανδία είχαν υιοθετήσει ανάλογα μέτρα. Ακολούθησαν ο Καναδάς και η Νορβηγία.

Συγχρόνως η Επιτροπή συνειδητοποιούσε ότι η κίνηση επέκτασης της αλιευτικής ζώνης σε 200 μίλια θα έθετε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα ειδικά προβλήματα, ιδίως ως προς την πρόσβαση στις αλιευτικές ζώνες των κρατών μελών και ως προς τη διατήρηση των πόρων. Αλλά η Επιτροπή έβλεπε επίσης ότι η επέκταση στα 200 μίλια ήταν αναπόφευκτη. Γι' αυτό, είχε προτείνει οδηγίες διαπραγματεύσεων προς αυτήν την κατεύθυνση και το Συμβούλιο τις είχε υιοθετήσει στις 27 Ιουλίου του 1976. H Κοινότητα ήταν, επομένως, έτοιμη να δεχτεί τον κανόνα των 200 μιλίων που καθιερώθηκε από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας [Απόφαση 98/392].