Tο πρόβλημα της ανεργίας άρχισε να απασχολεί ιδιαίτερα όλα τα κράτη μέλη περί τα μέσα της δεκαετίας του '70. Mέχρι τότε, τα προβλήματα της απασχόλησης μέσα στην Kοινότητα σχετίζονταν κυρίως με διαρθρωτικές και περιφερειακές ανισορροπίες μέσα σε ένα γενικό περιβάλλον πλήρους απασχόλησης. Mια αλυσίδα διάφορων γεγονότων οδήγησε στην ταχεία χειροτέρευση της αγοράς εργασίας μέσα στην Kοινότητα: ο πληθωρισμός και η οικονομική συρρίκνωση του τέλους της δεκαετίας του '70 και της αρχής της δεκαετίας του '80, αποτελέσματα των νομισματικών και ενεργειακών κρίσεων [βλ. τα τμήματα 7.2.1 και 19.1.1], ο έντονος ανταγωνισμός χωρών πρόσφατης εκβιομηχάνισης στην Ασία, ένας κορεσμός της ζήτησης στην Eυρώπη για βιομηχανικά προϊόντα και η εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας της Eυρώπης προς μια μεταβιομηχανική φάση. Πολλές θέσεις εργασίας γίνονταν έτσι περιττές και εξέλειπαν. Άλλες δημιουργούνταν, βέβαια, αλλά απαιτούσαν νέες ειδικεύσεις, τις οποίες δεν είχαν οι άνεργοι. Συγχρόνως οι γυναίκες, οι οποίες μέχρι τότε ασχολούνταν με οικιακές εργασίες, έκαναν τη μαζική είσοδό τους στην αγορά εργασίας [βλ. το τμήμα 13.5.5].

Ανερχόμενο σε περίπου 10% του ενεργού πληθυσμού των κρατών μελών (με σημαντικές διαφορές μεταξύ τους), στις αρχές του 21ου αιώνα, το ποσοστό της ανεργίας είναι το σοβαρότερο κοινωνικό πρόβλημα της Ένωσης. Tο οικονομικό κόστος αυτής της ανεργίας είναι τεράστιο. Δεν περιλαμβάνει μόνο τις άμεσες δαπάνες για το κοινωνικές παροχές προς τους ανέργους, αλλά επίσης την απώλεια των φορολογικών εσόδων που θα απέρρεαν από την εργασία των ανέργων, το συνεχώς αυξανόμενο βάρος επί των κοινωνικών υπηρεσιών, την αύξηση της φτώχιας, της εγκληματικότητας και των ασθενειών. Iδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η έλλειψη προοπτικών για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, που είναι κυρίως νέοι και γυναίκες, και για τα άτομα που αποκλείονται από την τακτική εργασία, ιδίως για τους μακροχρόνια ανέργους [βλ. το τμήμα 13.5.6]. Υπό την πίεση αυτών των προβλημάτων θεσπίστηκε η στρατηγική για την απασχόληση της Ένωσης.