Μια οδηγία (λεγόμενη «Φερεγγυότητα II») διευκολύνει την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης, καταργώντας τις σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των δικαίων των κρατών μελών όσον αφορά τους κανόνες στους οποίους υπόκεινται οι ασφαλιστικές και οι αντασφαλιστικές επιχειρήσεις, διευκολύνοντας την κάλυψη κινδύνων και υποχρεώσεων που ευρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους εντός αυτής [Οδηγία 2009/138]. Η οδηγία «Φερεγγυότητα II» θεσπίζει τους όρους και τη διαδικασία χορήγησης ή τυχόν άρνησης της άδειας ανάληψης της δραστηριότητας ασφάλισης ή αντασφάλισης. Επιτυγχάνει την αναγκαία και επαρκή εναρμόνιση για την αμοιβαία αναγνώριση των αδειών και των συστημάτων εποπτείας, ούτως ώστε οι ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις που έχουν λάβει άδεια λειτουργίας στο κράτος μέλος καταγωγής τους να ασκούν σε όλη την Ένωση ορισμένες ή όλες τις δραστηριότητές τους είτε ιδρύοντας υποκαταστήματα είτε υπό καθεστώς παροχής υπηρεσιών.
Εξάλλου, η οδηγία «Φερεγγυότητα II» θεσπίζει συντονισμένους κανόνες σχετικά με την εποπτεία των ασφαλιστικών ομίλων για την προστασία των πιστωτών. Ο συντονισμός των ουσιωδών κανόνων συνετής εποπτείας και οικονομικού ελέγχου προβλέπει τον έλεγχο του συνόλου των δραστηριοτήτων μιας ασφαλιστικής επιχείρησης από το κράτος μέλος καταγωγής. Aυτό το σύστημα αφενός επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των ασφαλιστικών προϊόντων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αφετέρου, επιτρέπει σε κάθε Ευρωπαίο ασφαλιζόμενο να μπορεί, έχοντας έννομη προστασία, να απευθύνεται σε οποιαδήποτε ασφαλιστική εταιρεία που παρέχει την κάλυψη που ταιριάζει στις ανάγκες του. Mια Eπιτροπή Aσφαλίσεων, αποτελούμενη από αντιπροσώπους των κρατών μελών, επικουρεί την Eυρωπαϊκή Eπιτροπή στις εκτελεστικές εξουσίες που της έχει εκχωρήσει το Συμβούλιο στον τομέα των ασφαλειών [Οδηγία 91/675].
Τα κράτη μέλη της ΕΕ οφείλουν να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα ώστε η αστική ευθύνη, η σχετική με την κυκλοφορία οχημάτων με συνήθη στάθμευση στο έδαφός τους να καλύπτεται από ασφάλιση [Οδηγία 2009/103]. Η ασφαλιστική σύμβαση πρέπει να καλύπτει: τις ζημίες που προκαλούνται στο έδαφος των άλλων κρατών μελών, σύμφωνα με τις ισχύουσες νομοθεσίες στα κράτη αυτά· και τις ζημίες που υπέστησαν υπήκοοι των κρατών μελών κατά τη διάρκεια απευθείας ταξιδίου τους μεταξύ δύο επικρατειών, στις οποίες εφαρμόζεται η συνθήκη. Κάθε εθνικό γραφείο εγγυάται την ικανοποίηση των αξιώσεων από ατυχήματα που έγιναν στο έδαφός του και που προκλήθηκαν από την κυκλοφορία οχημάτων με συνήθη στάθμευση στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, είτε αυτά τα οχήματα είναι ασφαλισμένα είτε όχι. Tα κράτη μέλη απαλλάσσουν από κάθε έλεγχο της ασφάλισης αστικής ευθύνης τα οχήματα τα οποία σταθμεύουν συνήθως στην επικράτεια κράτους μέλους ή σε ορισμένες τρίτες χώρες [Απόφαση 2003/564].
Οι εναρμονισμένοι κανόνες που αφορούν τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις επιβάλλουν μεγαλύτερη διαφάνεια των ετήσιων και ενοποιημένων λογαριασμών τους [Οδηγία 91/674]. Ένα κανονιστικό πλαίσιο για την ασφαλιστική διαμεσολάβηση, περιλαμβάνον ένα ενιαίο σύστημα εγγραφής των ασφαλιστικών και αντασφαλιστικών διαμεσολαβητών σε μητρώο του κράτους μέλους της καταγωγής των, επιδιώκει την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου επαγγελματισμού και κατάρτισης των προκειμένου να διευκολυνθεί η διασυνοριακή άσκηση των δραστηριοτήτων τους και ένα υψηλό επίπεδο προστασίας των συμφερόντων των ασφαλισμένων [Οδηγία 2002/92].
Η Eπιτροπή μπορεί να εξαιρέσει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, από την εφαρμογή του άρθρου 101 § 2 της ΣΛΕΕ (πρώην άρθρου 81, παράγραφος 1, της Συνθήκης EK, ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών, αποφάσεων ή εναρμονισμένων πρακτικών στον τομέα των ασφαλειών [Κανονισμός 1534/91 και κανονισμός 1/2003, βλ. το τμήμα 15.3.3]. Πράγματι, ο κανονισμός της Επιτροπής για τις κατηγορίες συμφωνιών συνεργασίας μεταξύ ασφαλιστικών επιχειρήσεων απαλλάσσει: την από κοινού πραγματοποίηση υπολογισμών πραγματικών κινδύνων και την εκπόνηση μελετών σχετικά με μελλοντικούς κινδύνους· τη θέσπιση μη δεσμευτικών τυποποιημένων όρων ασφάλισης· τη δημιουργία και τη διαχείριση ομίλων ασφαλιστικών επιχειρήσεων· την εξέταση και την έγκριση εξοπλισμών ασφαλείας [Κανονισμός 358/2003]. Ένας άλλος κανονισμός επιτρέπει τη συνεργασία μεταξύ ασφαλιστικών επιχειρήσεων για τη συλλογή πληροφοριών, που επιτρέπουν τη βελτίωση της γνώσης των κινδύνων και διευκολύνει τη διαβάθμισή τους για τις επιμέρους εταιρείες [Κανονισμός 267/2010].
